Kelimelerin ritmiyle duygu arasında hassas bir köprü kuran şiir, edebiyatın en özel ancak bir o kadar da zor türlerinden biri.
Popmotto ekibi olarak; polisiye roman incelemelerinden yazar söyleşilerine kadar ilgi gören edebiyat içeriklerimize bugün farklı türden bir eserle devam ediyoruz. Bu yazımızda, “Koca Şair” mahlasıyla tanıdığımız Adem Yalçınkaya’nın Hüzne Rehin Düşler isimli şiir kitabını inceliyoruz.
“Her dize, kalbin kuytularında unutulmuş bir fısıltı…”
Canola’dan çıkan Hüzne Rehin Düşler’in arka kapağında bizi karşılayan bu cümle, okura aslında kitabın dünyasına dair ilk ipucunu veriyor. Gidenlerin arkasında bıraktığı sessizlik, kalanların içindeki ince sızı, aşk, kayıplar, pişmanlıklar, yeniden başlama ihtimali, ölüm ve bütün bunların arasında korunan bir umut…
Kitabın başındaki önsözde dizeler, “zamanın yüreğimize bıraktığı sessiz çığlıklar” olarak tanımlanıyor. Şair; akşamüstü hüznünden doğan; eski anılara, bekleyişlere, gurbetlere ve vedalara dokunan şiirlerle karşılaşacağımızın sinyalini, kitap boyunca sürecek olan naifliğiyle daha en baştan dile getiriyor.
Öte yandan bu hüzne bulanan evrensel temaların içinde her zaman titrek bir mum alevi gibi parıldayan umudu da görüyoruz. Şairin belirttiği gibi, umudun altından yeniden doğan bir kıvılcımın saklı olduğunu fark ediyoruz.
Tüm bu yönleriyle Yalçınkaya; bizi hayata, tüm iniş ve çıkışlarıyla yaşamaya davet ediyor. Bu nedenle Popmotto ekibi olarak biz de hüzne rehin düşlere, özleme, yalnızlığa, varoluş sancılarına rağmen umudunu cesurca koruyan ve içimizin soğuk karanlığına bir kandil olan bu eseri şiir kitabı önerileri listemize ekliyoruz.
İster kendiniz için ister ailenize, arkadaşınıza veya sevgiliye şiir kitabı önerisi arayışında olun insana dair birçok olguyu kucaklayan bu kitaba şans vermenizi tavsiye ediyor ve incelememize geçiyoruz.
Bir Şairin Gözünden Hayat
Önsözün hemen ardından gelen “Şairler” bölümü çıktığımız yolculuğun ne kadar enfes olacağını daha en baştan gösteriyor. Şair, bu bölümde şiir yazanların ruhunu tüm derinliğiyle anlatıyor.
Şairler için söylenen “Aynı gökyüzüne bakar lakin yıldızları başka türlü sayarlar” cümlesi ise kitabın şiir anlayışının anahtarı gibi. Bu sanatı icra edenlerin yaratıcılığını, bakış açılarını bundan daha güzel ifade edecek cümle zor bulunur diyebiliriz. Bu bakış açısı aynı zamanda şairlerin imgeleme yeteneğinin sırrını da ortaya çıkarıyor.
Şair de herkesle aynı hayatın içinden geçiyor. O da kaybediyor, özlüyor, bekliyor, yaşlanıyor, korkuyor ve umut ediyor. Fakat bunların hepsine bambaşka pencerelerin arkasından bakmayı başarıyor. Başkasının sıradan bir akşam olarak gördüğü yerde hüznü, yalnızca bir yol olarak gördüğü yerde hayatı, acı veren vedada ise yıllarca taşınacak bir hasret bulabiliyor.
Kendi acısına cesurca bakabildiği için hepimize ışık tutmayı da başarıyor. Belki de şairin mahlasının hakkını verdiği ve devleştiği en büyük özelliklerinden birinin de bu cesareti olduğunu söyleyebiliriz.
Kendi karanlığında, kalp kırıklıklarının ve ruhunda açılan çatlakların etrafında dolaşıyor şair; çünkü ışığın da buralardan sızacağını biliyor. Biz de hepimize ışık saçabilmek için kendi yaralarının ateşinde yanmaya gönüllü olan koca bir yüreğin avuçlarımızda attığına şahit oluyoruz kitap boyunca.
Bu nedenle kitabı yalnızca “Ne anlatıyor?” sorusuyla değil, “Bunu hangi imgelerle ve nasıl bir dille anlatıyor?” sorusuyla da okumak gerekiyor. Çünkü şair kullandığı tek bir imgede koca bir dünyayı ve hayatı bize fısıldıyor.
Şiirin Yapı Taşı Olarak İmge
Hüzne Rehin Düşler’in şiir dili, büyük ölçüde imgelem üzerine kuruluyor. Arka kapakta, şairin kelimelerden inşa ettiği köprülerden söz edilmesi tesadüf değil. İmgeler yalnızca estetik süslemeler olarak kullanılmayıp kitabın temel duygularını taşıyan köprüler olarak karşımıza çıkıyor.
Önsözde; boş sandal, bir yere varma arzusu olmadan zamanın sularında sürüklenmeyi düşündürüyor. Kurumuş ama dalından düşmemiş yaprak, tükenmişlikle tutunma arasındaki o ince çizgiyi çağrıştırıyor. Paslı anahtar, ayrılığın ve geçmişte kalan bir kapının imgesine dönüşüyor. Çatlak resim, geçmişin hem tanıdık hem de artık bütünlüğünü kaybetmiş halini çağrıştırıyor. Yağmur, bir doğa olayı olmaktan çıkıp hatıraların, sessizliğin ve hüznün harflere düşme biçimi haline geliyor.
Akşam, yol, çınar, gökyüzü, çocukluk, yaşlılık ve bekleyiş gibi unsurlar; ölüm, hasret, yalnızlık, zaman ve umutla birleşerek kitabın imge dünyasını oluşturuyor.
Kitabın dili, okura doğrudan “Üzül” veya “Özle” demek yerine, bu duyguları taşıyan görüntüler yaratıyor. Şair, duyguyu açıklamak yerine çoğu zaman görünür hale getiriyor.
Yalçınkaya’nın şiirlerinde dikkat çeken şeylerden biri de bu. Şair, gündelik unsurları daha geniş duyguların taşıyıcısı olarak başarıyla kullanıyor. Bunu yaparken de duyguyu yalnızca açıklamıyor; onu görüntüye, sese ve harekete dönüştürüyor.
Öte yandan imgelerin anlatıyı boğmadan tam dozunda ve etkileyici biçimde kullanılması, özellikle bu alanla ilgilenenler için şiir evreninin nasıl kurulacağını gösteren önemli detaylardan biri olarak dikkat çekiyor.
Kelimelerle Kurulan Bir Hüzün Dünyası
Kitaptaki dikkat çeken bir diğer ayrıntı, kitabın geneline hakim olan melankolik ve hüzünlü atmosfer. Zaten okur da her kelimenin bir yara izi gibi satırlara düştüğü söylenerek daha önsözdeyken bu dünyanın içine çekiliyor.
Kitabın genel şiir diliyle örtüşen ve ilk sayfada karşımıza çıkan bu cümle, hüznün yalnızca anlatılan bir tema değil; dilin kuruluş biçimine de sinen, eserin en güçlü yapı taşlarından biri olduğunu bize gösteriyor.
Akşamlar, gölgeler, solgun ışıklar, sessiz sokaklar, mezar taşları, gurbet akşamları, bekleyişler, uzak şehirler ve gidenlerin ardından kalan boşluklar… Tüm bunlar kalbimizde titrek bir hüzne dönüşüyor.
Kitabın geneline son derece etkileyici ve ayarlı bir biçimde serpiştirilmiş bütün bu imgeler ve melankoli, aynı duygusal evrenin parçaları olarak karşımıza çıkıyor. Bu yönüyle eser, güçlü bir anlatıma sahip şiir kitapları arasına girmeyi başarıyor.
Hasret, Yalnızlık ve Kendine Dönmek
Hasret, kitapta en çok öne çıkan duygulardan biri. Kitabın arka kapağındaki “gidenlerin arkasında bıraktığı sessizlik” ve “kalanların içindeki ince sızı” gibi ifadeler de zaten şiirlerdeki hasret temasını henüz kitaba başlamadan özetliyor.
Önsözde de hasret için güçlü bir tarif yapılıyor. Bu duygunun yalnızca bir mesafe olmadığını, kalpte açılan ince ama derin bir yara olduğunu söylüyor şair. Bu yaklaşım, kitabın özlem anlayışını da ortaya koyuyor.
Hasret burada yalnızca bir kişiyi özlemek değil. Geçmişi, çocukluğu, kaybedilmiş bir masumiyeti, kavuşulamayan bir hayatı, güzel günleri, hatta insanın bir zamanlar olduğu kişiyi özlemesi olarak karşımıza çıkıyor. Bu nedenle kitapta özlem, tek bir kişiye veya olaya bağlı kalmayan geniş bir duygu alanı yaratıyor.
Örneğin “Hasret” şiirindeki şu satırlarda, hayatın yüküyle yıpranmış bir ruhun, karanlık gecelerden sıyrılıp aydınlık ve güzel günlere duyduğu derin özlemi iliklerimize kadar hissediyoruz:
“Beyaz anılarla renklenen saçlarım
Zülfünü okşayacak rüzgara hasret
Aklar da karardı uzun gecelerde
Uykusuz gözlerim şafaklara hasret”
Kitapta güçlü biçimde hissedilen bir başka duygu da yalnızlık. Örneğin; “Anlat” isimli şiirdeki şu satırlar bu duygunun hissedildiği dikkat çeken kısımlardan biri:
“Sahralar gibi göğsüne kaç ah sığdırdın da
Yükünün ağırlığını kimseler tartmadı.”
“Ay Işığı” şiirinde de yüzümüzde buruk gülümseme oluşturan yalnızlığın ve geçmişe özlemin tınılarını duyuyoruz yine.
“Şehir bambaşka bir yalnızlık giyer geceleri
Her biri başka bir hikayenin kırığı
Işıklar duvarlara fısıldar
Camdan yansıyan eski bir melodiyi
Kaldırımlarda yankılanan ayak sesleri
Bir zamanlar birlikte yürünmüş yolların
Artık tek kişilik mesafesi”
Öte yandan şair bu yalnızlığın ve hasretin ortasında kendi içindeki dolambaçlı ve karanlık sokaklarda yürüyor. Ancak ilginçtir ki, kendi içine dönük bu halinde dünyayı buluyor. Bu noktada okurlar olarak biz de yalnızlığımızın içinde, aslında benzer duyguları paylaşma noktasında yalnız olmadığımızı fark ediyoruz.
Şair kelimelerle dans ederken bizim için yansımamızla yüzleşebileceğimiz yer yer kabaran yer yer de sakinleşen, kıyıya hasret bir su dalgasına dönüşüyor.
Bu yönüyle şiirin ve genel olarak tüm sanat türlerinin önemli bir yönünü görüyoruz. Bu eserler yarayı iyileştirmeseler bile, onu görünür kılabiliyor. İnsan kendisini gördükçe belki biraz daha eksiliyor, acı çekiyor; fakat aynı zamanda adım adım kendi hakikatine yaklaşıyor. Böylelikle sebebini bulamadığı bir sızının içinde kıvranıp durmaktansa; gördüğü, farkına vardığı bir yarayı iyileştirmek için daha cesur ve bilinçli adımlar atabiliyor.
Gitmek ve Kalmak Arasında: Ait Olamama Sancısı
İnsanı en derinden etkileyen ve sanatın hemen her dalında kendine yer edinen konulardan birinin gidiş ve kalışların üzerimizde bıraktığı aidiyetsizliğin kekremsi tadı olduğunu söyleyebiliriz. Bu kapsamda karşımıza çıkan en önemli kavramlardan biri olan yol, tüm insanlığın meselesidir. Çünkü yol, aslında hayatın kendisidir.
Bulunduğu yerde rahat edemeyen insan yola düşüyor, huzur bulacağı ve ait hissedeceğini düşündüğü “o” yere gitmek istiyor. Ancak bir serap gibi, bu yere yaklaştıkça vaha sanki ondan kaçıyor, kişi ise ardında bıraktıklarıyla eksiliyor, değişiyor ve dönüşüyor. Düşlediği yere ulaşsa bile buranın da hayalindeki gibi olmadığını, oraya bir türlü uyamadığını fark ediyor.
Öte yandan insan bazen kalmayı da tercih edebiliyor. Ancak bu sefer de yola çıkan potansiyelinin, ihtimallerin cenazesiyle uğraşmak zorunda kalıyor. Yine ait olamamanın huzursuzluğunu üzerinde taşıyor. İşte Yalçınkaya da hemen hepimizin yaşadığı bu duyguyu, şu güzel dizelerle bize hissettiriyor:
“Deniz usulca sırtında taşır geceyi
Bir mektup gibi vurur her dalga kıyıya
Açılmamış, okunmamış ama yıpranmış
Tuzlu bir hafıza gibi tüketir kenarlarını zamanın
Bir martı çığlığı deler sabahın perdesini
Anlarsın ki gitmenin sadece ayak izlerinde kalmak olduğunu
Ve kalmanın en çok da gözlerde kanamak olduğunu”
Bu dizelerin yanı sıra olunan yerdeki huzursuzluğu, ait hissedememe durumunu çok güzel anlatan bir başka kısım da “Gidesim Var” şiirinde karşımıza çıkıyor:
“Yüzümde geceye dönmüş bir sabah var artık
Aynaya bakınca kendimi değil
Yorgun bir gölgeyi görüyorum
Toprak bana yabancı
Kök salmak ne mümkün taşa
Gönlüm, mevsimi gelmeden üşüyen bir çiçek gibi
Biraz daha soldu her baharda”
Bu satırlarda da gördüğümüz gibi kitabın dünyasında yol; inişleri, çıkışları, kıvrımları, sapakları ve bilinmezliğiyle hayatın kendisine dönüşüyor. Belki de bu yüzden Hüzne Rehin Düşler, okurun içinde bir yol gibi akıp gidiyor.
Pişmanlıklar, Keşkeler ve Sessiz Çığlıklar
Koca Şair’in sessiz ancak bir o kadar da gür çığlıklarının bir başka nedenini; heves kırıklıkları, pişmanlıklar ve keşkeler oluşturuyor. Yalçınkaya’nın ustalığı burada da karşımıza çıkıyor.
Son derece sakin ve kontrollü bir yerden okura seslenirken, sesini hiç yükseltmeden yeri göğü inletecek haykırışların nasıl çıkacağını bize gösteriyor. Şairin sakinliğinin ardındaki çığlık kalbimizde yankılanıyor.
Arka kapaktaki “Bazen en gür ses, en sessiz dizelerde saklıdır” cümlesi de aslında bu anlatım biçimini çok iyi özetliyor.
Şairin duygularını ve yaralarını dikte eden bir yerden değil, kendi içinde yükselen fırtınayı olduğu haliyle göstermesi; benzer duyguları paylaşan okurun, farkında olsun veya olmasın kendi duygularına rastlamasına imkan tanıyor.
Örneğin “Aynada Kalan” şiirinde keşkelerin ve sessizliğin içimizde yarattığı ince sızıyı şu satırlarda görüyoruz:
“Kalbimde
Postası gelmeyen mektuplardan bir arşiv
Açtığım her zarftan
Bir yokluk düşüyor içime
Adını bilmediğim bir sızıyla”
Öte yandan aynı şiirin devamında şair, bu keşkelerin ve pişmanlıkların ardından gelen kabullenişin ve burukluğun kaynağı olan o ezeli ikileme; gitmek ile kalmak arasında sıkışıp kalmışlığa da selam veriyor. Ve okurlar olarak biz de yaşanmamışlıkların ağırlığını şu dizelerle omuzlarımızda hissediyoruz:
“Şimdi anladım
Bazı yollar kavuşmak için değilmiş
Hatırlanmak için varmış
Yüzümdeki çizgiler değilmiş beni yaşlandıran
O çizgilere sığmayan cümleler
Ve bu aynada
Sen varsın hala
Hiç gitmemiş
Ama hiç kalmamış gibi…”
Varoluşun Kıyısında: Zaman, Yaşlanmak ve Ölüm
Şairin kitap boyunca vurguladığı en güçlü ve en çok öne çıkan temalardan bir başkası da varoluşçuluk. Ölüm, yaşlanma, akıp gitmesine engel olunamayan zaman, ait olamama, geçmiş ve hayatın geçiciliği gibi konuların esasında birbirinden kopuk meseleler olmadığını görüyoruz. Eserde bunların hepsi insanın varoluşuyla ilgili daha büyük sorulara bağlanıyor.
Hayatın anlamını sorgularken bir yandan da kendi varoluşuna uygun olmayan bir yerde yaşamanın veya kendi amacının, isteklerinin ne olduğunu bilemeyecek kadar kendine yabancılaşmanın insan üzerindeki yıkıcı etkisini okuyoruz satır aralarında.
Örneğin; “Bu Gidiş Nereye” şiirindeki şu sözlerde varoluşçu felsefenin yankısını tüm heybetiyle duyuyoruz:
“Hangi serabın ardında tükettin gençliğini
Hangi sahte ışıkta unuttun gözlerinin rengini
Koşuyorsun evet amansız bir yarışta ayakların
Fakat basamakları çökmüş tırmandığın duvarların
Biriktirdiğin ne varsa avucunda bir avuç kül
Soldu dikenine aldandığın o bahçede bülbül.”
Burada özellikle göz rengini unutma metaforu oldukça ilgi çekici. Gerek hayat şartları gerek farkında olmayışımız nedeniyle ayrı düştüğümüz gerçek benliğimizin yasını tutan bir cümle.
Unutulduğu için zamanla solan ruhun rengini, gözler kalbin aynası diyerek gözler üzerinden anlatıyor belki de şair. Ayrıca günümüz dünyasının, içinde bulunduğumuz hız çağının insanı nasıl körleştirdiğine de selam vermeden geçmiyoruz bu satırlarda.
Aynı şiirin ilerleyen kısmında ise böyle bir yabancılaşmanın pençesindeki kişinin gerçekten yaşayıp yaşamadığını şu sözlerle sorguluyor Yalçınkaya:
“Kendi gurbetinde kaybolmuş bir seyyah gibi ruhum
Nefes alıyorum evet ama yaşıyor muyum”
İlerleyen sayfalardaki “Ne Sandın” şiirinde ise, bu kez kendine dönüyor ve ölümü kendine de hatırlatıyor şair. Bu noktada yine okura üstten bakmayan, aksine onunla aynı yerde durup bu konuların kendi meselesi de olduğunu başkasına değil, kendi içine bakan ve kendi varoluş acısını, ölüm anksiyetesini tüm cesaretiyle kucaklayan Koca Şair’in mahlasını ustalıkla omuzlarında taşıdığını görüyoruz.
“Koca Şair gel eğip bükme dili
Yağı tükenmiş ömürlük kandili
Üflemeye uzanmış Azrail’i
Boy ölçünü alan terzi mi sandın…”
Bu dizeler varoluşçu psikoterapinin önde gelen isimlerinden olan Irvin Yalom’un “Güneşe Bakmak: Ölümle Yüzleşmek” kitabında ele aldığı ölüm farkındalığı ve yaşamın anlamına yönelme meselesini hatırlatıyor.
Ölümle yüzleşmek ne kadar ürkütücü olursa olsun bu durum, insanın hayata karşı takındığı tüm sahte maskeleri indirebiliyor ve onu en çıplak gerçeğiyle baş başa bırakarak kişiyi hayatına anlam katacak işler yapmaya itebiliyor.
Şairin de kendine “gel eğip bükme dili” diyerek kibirden ve bahanelerden sıyrılması, tam olarak Yalom’un bahsettiği o kaçınılmaz yüzleşmeyi gözler önüne seriyor. Şair “Cesur olun” diyerek cesareti okura dikte etmek yerine, kendi yürekliliğiyle bunun nasıl mümkün olabileceğini gösteriyor ve okur olarak bizleri de cesaretlendiriyor.
Bununla birlikte Yalçınkaya, ömrün bitişini selamlayarak, varoluşsal kaygısını geçici tesellilerle yatıştırmak yerine onunla cesurca bağ kurmayı seçerken, okuru da hayatın anlamı üzerine düşünmeye itiyor.
Önceki alt başlıklarda dikkat çeken ve kullanılan imgelerden biri olarak yer verdiğimiz “akşam” kavramına özellikle bu noktada değinmemiz gerekiyor. Günün sonuna yaklaşmak, şiirde hayatın geçiciliğiyle birleşiyor.
Akşam hem bir zaman dilimi hem de bir ruh hali olarak karşımıza çıkıyor. Güneş çekiliyor, gün bitiyor ve bütün bunların içinde ölüm düşüncesi beliriyor.
Bu noktada ölümün tüm insanlığı eşitleyen bir olgu olduğunu da görüyoruz. Irk, din, dil, düşünce veya cinsiyet gibi herkesi türlü kefelere koyduğumuz dünyada, Koca Şair her şeyi sıfırlayıp eşitleyen bir kavramı gün batımının kızıllığında hatırlatıyor bize. Ve akşam çöktüğünde, birbirimizden tek farkımız ardımızda bıraktıklarımız oluyor.
Akşamüstü hüzünlerinin gölgesinde doğmasıyla tasvir edilen şiir, kitabın bu temasına eşlik eden duygusal atmosferi daha en baştan kuruyor.
Şairin Dili: Bir “Ah”ın İçine Koca Bir Ömrü Sığdırmak
Şiiri icra etmenin en zor yönlerinden biri olan ama aynı zamanda şiire de gücünü veren en önemli unsur az sözle çok şey anlatabilmektir. Bu noktada Stephen King Yazma Sanatı kitabında vurgulanan bir konuyu hatırlamamız önemli. Usta yazar, kitabında yazarlığın en önemli meselelerinden ve zorluklarından birinin metindeki gereksiz unsurları ayıklamak olduğunun altını çiziyor.
Bir yazarın ustalığı yalnızca yazabilmesinde değil, neyi metinden çıkaracağını bilmesinde de saklıdır. Bu mesele, şiirde çok daha hayati bir detay olarak karşımıza çıkıyor. Çünkü şairin elinde bazen yalnızca birkaç kelime ve birkaç dize oluyor.
Yalçınkaya’nın şiir dilinde bu zorluğun altından ustalıkla kalktığını görüyoruz. Şair, metni boğan fazlalıkları ayıklarken boşalan yerleri rastgele kelimelerle doldurmuyor. Aksine, tam kararında kullandığı güçlü imgeler sayesinde fazlalıklardan arınmış, az sözle insanlığa dair devasa konuların işlendiği şiirlere imza atıyor.
Bu noktada imge konusuna yeniden dönecek olursak, kullanılan imgelerin hepsinin az sözcükle en yüksek duyguyu hissettirmek için tasarlanmış birer imgelem harikasını yansıttığını büyük bir hayranlıkla fark ediyoruz.
Hüzne Rağmen Umut
Kitaba hakim olan melankolik havaya rağmen eser, yalnızca karanlık imgelerden oluşmuyor. Yalçınkaya’nın kaleme aldığı bu şiir kitabı, tıpkı hayat gibi hüzünle bezeli satırlarda her şeye rağmen umudunu koruyor, güzelliklere de yer veriyor.
Şair hayatın iniş çıkışlarını andıran zikzakların arasında yol alırken, okuru da yeri geldiğinde dinginleşen yeri geldiğinde kabaran bir fırtınanın içine usulca çekiyor. Düşler hüzne rehin olsa da yaşanan sıkıntıların arasında, içimizdeki karanlığın çatlaklarından bir kardelen cesaretiyle başını uzatan umudu görüyoruz.
Kitap boyunca el ele giden karanlık ile umudun arasında şairin sürekli hareket halinde olduğunu da görüyoruz. Yalçınkaya, yer yer karamsarlığa kapılıyor ama orada kalmıyor. Geçmişi özlüyor ama geçmişte yaşamıyor. Ölümü düşünüyor ama yaşamayı, yaşamın anlamını unutmuyor. Kadere sitem ediyor ama yine de yoluna devam ediyor. Belki de kitabı bu denli etkileyici kılan en insani tarafı burada karşımıza çıkıyor. Çünkü şair bu tavrıyla hayatın bir devinim olduğunu biz okurlarına hatırlatıyor.
İnsan kırılganlığının içinde umudunu koruyabiliyor. Geçmişine üzülebiliyor, yaşananlardan veya yaşanamayanlardan pişmanlık duyabiliyor ancak bunu yaparken yüzünü güneşli yarınlara da çevirebiliyor. Öleceğini bilse ve bundan korksa bile, tüm cesaretiyle hayata sıkı sıkıya tutunabiliyor.
Hüzne Rehin Düşler’i hayatın kendisine benzetmemizin en büyük nedeni; her şeyi zıtlıklarıyla, yeri geldiğinde coşkulu dizelerle yeri geldiğinde ise kırılgan bir yapıyla aktarabilmesi. Sakin ama bir o kadar gür; buruk ama yer yer tebessüm ettiren; karanlık ama içinde ışığını saklayan… Kısacası, iki kapak arasına koca bir dünyayı sığdırmayı başaran bir eser.
Koca Şair; çocukluktan yaşlılığa, aşktan yalnızlığa, gitmekle kalmak arasındaki araftan ait olamamaya kadar insana dair pek çok hali aynı şiir evreninde buluşturuyor.
Popmotto ekibi olarak Hüzne Rehin Düşler’in; şiir okumayı seven, özellikle hüznün bulaştığı ama umudun da diri tutulduğu dizelerden hoşlanan ve güçlü bir şiir kitabı önerisi arayan herkesin yüreğinde yer edineceğini düşünüyoruz.
İncelememizde yer vereceğimiz alıntıları seçerken epey zorlandık; bu dokunuşların çok daha fazlasına tanık olmak isteyen okurlarımız için kitabın satış bağlantılarını aşağıya bırakıyoruz.
Kitabın büyüsünü bozmamak ve sözü fazla uzatmamak adına, kitabın başına –“Şairler” bölümündeki o dokunaklı alıntıya- dönüyor ve sizleri bu güzel deneyime davet ediyoruz:
“Dünyanın ateşini ellerinde taşırlar, yanmak pahasına. Yanarlar ki başkaları üşümesin.”
Eğer düşleriniz hüzne rehin düştüyse sizin de, yanmaya gönüllü olan bu “Koca Şair”e kulak vermenizi içtenlikle öneriyoruz.
Hüzne Rehin Düşler Kitabını Hemen Satın Alın!
Adem Yalçınkaya’nın Hüzne Rehin Düşler adlı şiir kitabını okumak isterseniz, kitabın fiziki baskısına aşağıdaki satış kanallarından ulaşabilirsiniz.
Stok, fiyat ve teslimat bilgileri ilgili satış platformlarında değişiklik gösterebilir.
Bu konuda ne düşünüyorsunuz?